ΩΡΕΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Μαρτίου 23, 2010

Είναι περίπλοκο!

Filed under: Uncategorized — Sporos @ 18:42

Το facebook μοιάζει με γυναίκα. Ναζιάρα και ξελογιάστρα. Δεν λέει την αλήθεια, η για να το τοποθετήσουμε καλύτερα λέει συχνά ψέματα. Κατ’ αρχήν μπορεί να γράψει ο καθένας ό,τι θέλει για τη ζωή του με ελάχιστες πιθανότητες να διαψευστεί.
Είναι μια κυρία που έχει περάσει ατα …ήντα; Βάζει ηλικία 38 αντί για έτος γεννήσεως 1938 και ξεμπερδεύει! Είναι ο άλλος δύσμορφος, έχει πρόβλημα με την εμφάνισή του; Βάζει μια σχετικά άγνωστη φωτογραφία του Τζορτζ Κλούνεϊ που κλέβει από τις τελευταίες σελίδες του google κι ιδού ο νέος και ωραίος του διαδικτύου.
Παλιά τα κόλπα αυτά. Ακόμα κι οι αρχάριοι σαν του λόγου μου ξέρουν να φυλάγονται. Ψάχνοντας όμως στους φίλους μου παρατήρησα μια ένδειξη η οποία επαναλαμβανόταν σε πολλούς και ειδικά πολλές. Κάτω από την προσωπική κατάσταση κάποιοι γράφουν: Περίπλοκη!
Τι σημαίνει «περίπλοκη»; Συνήθως στην ερώτηση «προσωπική κατάσταση» η απάντηση δεν επιδέχεται πρωτοτυπίες: Παντρεμένος, σε σχέση, ελεύθερος. Άντε αν είσαι της παλιάς σχολής που σέβεται τις παραδόσεις αυτής της κοινωνίας να βάλεις και το «αρραβωνισμένος/η». Πέραν τούτου ουδέν.
Σε καμία ταυτότητα δεν θα δεις δίπλα στην οικογενειακή κατάσταση «είναι περίπλοκο».
Επειδή όμως έχω καιρό να κάνω μεταβολή οικογενειακής μερίδας ρώτησα τον φίλο μου τον Αλέκο που δουλεύει στο ληξιαρχείο τι σημαίνει το «περίπλοκο». Αν έχασα κανένα τεύχος. Ο Αλέκος με κοίταξε έκπληκτος κι αμέσως με ρώτησε εάν τον τελευταίο καιρό κουράζομαι στη δουλειά. Μια χαρά παιδί, που λέει ο λόγος, ο Αλέκος, αλλά από facebook και τεχνολογία γενικότερα είναι σκράπας.
Η επόμενη ελπίδα μου μια φίλη, η Ματίνα, που είχε «περίπλοκη» προσωπική κατάσταση. Εγώ την θυμόμουν να μην έχει γκόμενο. Να μην μπορεί να κρατήσει κανένα. Μια χαρά κοπέλα ήταν, αλλά από τη συμπάθεια μέχρι τη σχέση μεσολαβούσε μια άβυσσος που ήταν αδύνατο να διαβεί με τον οποιοδήποτε.
Αποφάσισα με το θάρρος της φιλίας να τη ρωτήσω. Ευθέως
– Αχ,αχ, απάντησε
Πάντα ο διπλός αναστεναγμός είναι κακός σύμβουλος για τη συνέχεια της κουβέντας.
– Δεν με διαφώτισε η απάντησή σου, της είπα ψύχραιμα και σοβαρά
– Ρε Άγγελε με ξέρεις τόσα χρόνια. Πες μου σε παρακαλώ γιατί ένας πούστης δεν θέλει να μείνει μαζί μου; Να είναι κοντά μου;
Είπα να της εξηγήσω ότι εάν ένας πούστης επέλεγε να μείνει μαζί της στον ίδιο παρανομαστή θα ήταν, αλλά θεώρησα ότι το χιούμορ δεν θα το εκτιμούσε…Την άφησα να συνεχίσει τον μονόλογό της
– Εσάς τους άντρες τους ερεθίζει να ξέρετε ότι μας γουστάρουν διάφοροι. Το βάζω λοιπόν για να εξάψω τη φαντασία κανενός μαλάκα που θα αποφασίσει να με διεκδικήσει!
Χαρούμενος κι έχοντας λύσει το μυστήριο πήγα στο φίλο μου τον Λευτέρη. Ο Λευτέρης δεν είναι στο facebook, αλλά είναι πάντα είναι πρόθυμος να ακούει τις διαπιστώσεις μου.
Του ανακοίνωσα λοιπόν γεμάτος χαρά την τελευταία μου ανακάλυψη. «Όσες γράφουν στη προσωπική τους σχέση…περίπλοκη ψάχνουν γκόμενο γιατί δεν έχουν και ντρέπονται να το πουν.»
Ο Λευτέρης με άκουσε, μου έδωσε συγχαρητήρια κι έσπευσε να εξαφανιστεί.
Τα γεγονότα εξελίχτηκαν ραγδαία. Ο Λευτέρης μάλωσε με τη γυναίκα του η οποία ήταν στο facebook και είχε γράψει «περίπλοκη» προσωπική σχέση. Όχι δεν έψαχνε γκόμενο. Το αντίθετο. Είχε βρει. Κι η σχέση της ήταν όντως περίπλοκη αφού ήταν τρελή και παλαβή γιαυτόν. Τον γκόμενο φυσικά. Ο Λευτέρης που κάτι είχε υποψιαστεί μπήκε στους κωδικούς της κι ανακάλυψε τα πάντα. Την αλληλογραφία, τις καρδούλες κι όλα όσα δύο ιντερνετικοί ερωτευμένοι κάνουν περιμένοντας να βρεθούν για να κάνουν τα… άλλα.
Το αποτέλεσμα; Ο Λευτέρης δεν μου μιλά γιατί θεωρεί, ότι έπρεπε να του πω ότι η γυναίκα του είχε γκόμενο με άλλο τρόπο, Ευθύ κι αντρίκιο! Η γυναίκα του δεν μου μιλά γιατί με θεωρεί ρουφιάνο. Κι ο γκόμενός της υποσχέθηκε να με φυτέψει στο χώμα επειδή έχωσα τη μύτη μου εκεί που δεν έπρεπε.
Α, κι η Ματίνα άρχισε να μου στέλνει καρδούλες και φιλάκια επειδή θεώρησε την απορία μου ερωτικό ενδιαφέρον.
Τελικά όντως είναι περίπλοκο. Όχι οι σχέσεις των ανθρώπων, αλλά το ίδιο το facebook!

Μαρτίου 19, 2010

Χωρίς το κουτάκι

Filed under: Uncategorized — Sporos @ 19:53

Της Εύας Σουφλή
Ας φανταστούμε λοιπόν μια ζωή χωρίς το αγαπημένο μας κουτάκι. Την τηλεόραση. Αμέτρητες καλές, κακές, προκομμένες, ανεπρόκοπες, ωραίες και άσχημες νοικοκυρές θα συνωμοτούσαν εναντίον του νομοθέτη που θα την απαγόρευε! Ή έστω αν υποθέσουμε ότι απλά δεν είχε ανακαλυφθεί, τότε μιλάμε για την πλήρη εξαθλίωση. Οι αβάσταχτες, αλλά παρόλα αυτά δημιουργικές ώρες του μαγειρέματος θα έμοιαζαν πολύ «ανάλατες»! Ακόμα κ οι διάλογοι θα ήταν σαν να τους χτύπησε τρένο.
– Α, ήρθες?
– ..(καταφατική μουτσούνα)
– Μ.
– (νεύμα προς το τραπέζι)
– Αυγά μάτια.

Όταν βρισκόμουν στο χωριό λοιπόν, συνέπεσε τη περίοδο όπου η Διακοπτόμενη Εταιρία Ηλεκτρισμού στην Ελλαδίτσα, μας είχε πισωγυρίσει αρκετά. Μαζί με όλα τα υπόλοιπα που δεν είχαμε, δεν ήμασταν στη θέση να δούμε ούτε το αγαπημένο μας σηριαλάκι!
Την ατελείωτη ησυχία που τη βάζεις- κιχ να κάνεις ακούγεται! Αναγκαστικά λοιπόν περνάς την ώρα σου με δραστηριότητες όπως η κουβέντα.
Χα! Κουβέντα! Μια κουβέντα είναι. λύνεις παρεξηγήσεις αλλά και δημιουργείς άλυτα προβλήματα!
Εμείς οι έλληνες αυτό το μπλά-μπλά το’χουμε στο τσεπάκι. Πάμε στο περίπτερο θα πούμε ένα γεια στην ψιλικατζού, θα πούμε όμως κ ένα στο δρόμο του γυρισμού στο γείτονα, που αν δεν του μιλήσουμε θα παρεξηγηθεί κιόλας.. Είμαστε κοινωνικός λαός, ναι, αλλά μεταξύ μας! Αν δούμε αλλοδαπό στοιχείο μας γυρνάν τ’ άντερα και αποκτάμε βλέμμα Terminator. Μα την αλήθεια θα την πω δεν ντρέπομαι. Γουστάρω εθνικισμό (πλέον), είναι η μόνη λύση για να κρατήσουμε κάποια ήθη κ έθιμα, ή εστω να σώσουμε κάτι από την ρημάδα την ελληνική γλώσσα! Που πάει ο έφηβος να γράψει με στυλό και ψάχνει να βρει καλώδιο, και αναρωτιέται αν πρέπει να έχει κάνει πρώτα add τον καθηγητή για να γράψει διαγώνισμα!
Αυτό το βιβλιομούρικο. απογαλακτίζει υπερβολικά νωρίς και «προσηλυτίζει» υπερβολικά εύκολα. Οι λέξεις σκεπάζονται με αγγλική ενδυμασία και η ένδεια είναι δυστυχώς συνώνυμο του ελληνικού λεξιλογίου. Η νεολαία δεν επικοινωνεί με την ουσιώδη έννοια, παρά μόνο λέει τα βασικά. Κ αυτά.. κατακρεουργήθηκαν! Ακόμα κ ο καφές από κει κανονίζεται!
– χάι.
– καλά;
– την παλεύω.
– μιλάμε ρε..
Καλά μην εστιάσω στον γραπτό διάλογο.
-hey
-hey
-cu in da cf house?
-ok :$ I’ll b w8.
Βγάλε συ άκρη τωρα.
Και το ψηστήρι για νέες γνωριμίες από κει γίνεται πάλι.

Αύγουστος 9, 2009

Από το Α μέχρι το Ω

Filed under: Uncategorized — Sporos @ 21:32

Ο φίλος μου ο Κώστας έπινε νευρικά το ποτό του. Κάθε τόσο άφηνε ένα βαθύ αναστεναγμό. Εγώ τον ήξερα αισιόδοξο και μου φάνηκε περίεργο να βρίσκεται σε τέτοια κατάσταση. Τόλμησα λοιπόν να τον ρωτήσω τι έχει κι η απάντηση ήρθε σαν χείμαρρος. Ήταν φανερό ότι ζητούσε την ευκαιρία να ξεσπάσει.
– Τι να έχω; Με τον πατέρα μου τα έχω, με το όνομα που μου έδωσε, με την τύχη μου, με όλο τον κόσμο που με έκανε… Χαροκόπο.
-Καλά μην κάνεις έτσι, δεν είναι και το πιο τραγικό επώνυμο. Τι θα έκανες εάν λεγόσουν… Χάρος;
– Το λες αυτό εσύ που λέγεσαι Αγγέλου κι έχεις δεμένο τον γάιδαρο σου. Για ρώτησε κι εμένα που βρίσκομαι στο…Χ
-Καλά τι σχέση έχει το δικό μου όνομα με το δικό σου;
-Εικοσιένα γράμματα. Ξέρεις πόσα μπορούν να γίνουν σε 21 γράμματα;
-Ομολογώ ότι δεν ξέρω
-Άκουσε λοιπόν. Εμείς που βρισκόμαστε στο τέλος του αλφαβητικού καταλόγου έχουμε προβλήματα που δεν μπορείτε να φανταστείτε εσείς που είσαστε στην κορυφή της λίστας. Πας για δουλειά. Παίρνει το αφεντικό τους καταλόγους. Αν είσαι στο τέλος της λίστας μπορεί να έχει κλείσει τον αριθμό των προσλήψεων και να μείνεις απ’ έξω. Αν θέλει να πάρει μόνο ένα, σιγά μην περιμένει να φτάσει στο…Χ για να αποφασίσει. Στο στρατό πάλι έδιναν τις εξόδους κι όταν έφταναν στο τέλος θυμόντουσαν να κρατήσουν και κανένα για επιφυλακή. Αν είσαι στο τέλος του αλφαβητικού καταλόγου όσο περιμένεις τόσο αγωνιάς. Ενώ στην αρχή καθαρίζεις…
Ήταν ενδιαφέρουσα η άποψη του Κώστα, αλλά ομολογώ ότι δεν με είχε πείσει απόλυτα. Περίμενα την επόμενη να συναντηθώ με ένα άλλο φίλο μου για να βάλουμε το θέμα στις σωστές του διαστάσεις. Έπρεπε όμως να αρχίσω από τα τυπικά
– Πως πάνε τα κέφια;
– Σκατά! Κυνηγούσα μια θέση στο γραφείο, αλλά σήμερα την έχασα.
– Κρίμα
– Κρίμα κι άδικο. Μου την πήρε αυτός ο Αδαμόπουλος που τα έχει κάνει πλακάκια με τον άλλο τον Ανωμερίτη που προάχτηκε κι αυτός πριν από λίγο καιρό. Καλό κουμάσι και του λόγου του. Χρησιμοποίησε ένα σωρό δόλιες μεθόδους για να φάει τον Ράπτη και τώρα νοιώθω ότι έρχεται η σειρά μου.
– Όχι δα
– Με φώναξε σήμερα ο διευθυντής μου, ο Αλικάκος και μου είπε: Κύριε Ψαρόπουλε ξέρετε ότι βρισκόμαστε σε περίοδο τρομερής οικονομικής κρίσης. Αποφασίσαμε να κάνουμε περικοπές και δυστυχώς η συνεργασία μας πρέπει να αλλάξει. Να μην είστε μισθωτός, αλλά να κόβετε μπλοκάκι. Λυπάμαι ειλικρινά, αλλά έπρεπε να διαλέξουμε ανάμεσα σε εσάς και τους κυρίους Βασιλείου και Γεωργιάδη. Βέβαια το μέτρο είναι προσωρινό…
– Έγινε τέτοιο πράγμα; Λοιπόν άκου μια θεωρία που μου είπε ο φίλος μας ο Χαροκόπος.
Και του εξηγώ τη θεωρία του αλφαβητικού καταλόγου για να καταλήξω ότι φταίει το επώνυμό του.. Πως ένας Ψαρόπουλος μπορεί να γλυτώσει από ένα Βασιλείου κι ένα Γεωργιάδη;
Ο φίλος μου με κοίταξε περίεργα και μου είπε με χαμηλό τόνο στη φωνή
-Μάλλον σε πείραξε το ποτό. Μπορεί νάναι και μπόμπα. Άρχισες να λες μαλακίες. Μην οδηγήσεις. Θα σε πάω σπίτι με το δικό μου αμάξι

Ιουλίου 21, 2009

Smirting

Filed under: Uncategorized — Sporos @ 21:55

Οι… φέτες στην κοιλιά σχεδόν τέλειες. Πάνω στις… φέτες στηρίζεται ένα σώμα! Και πάνω στο σώμα ένα κεφάλι. Γύριζε όταν άκουγε να τον φωνάζουν Θέμη. Από το Θεμιστοκλής. Τσαντιζόταν όταν τον φώναζαν Ντέμη. Ήταν Ολυμπιακός.
Κάθε πρωί πήγαινε στο γυμναστήριο δίπλα στο Πύργο των Αθηνών. Εκεί έκανε τις… φέτες. Το απόγευμα προτιμούσε να λέει ότι διαβάζει. Φοιτητής. Ετών 25!
Όλα ωραία και καλά. Λίγα λεφτά, πολύς ελεύθερος χρόνος, λίγο διάβασμα και πολλά μαθήματα να περιμένουν στο πανεπιστήμιο.
Η ώρα ήταν δύο το μεσημέρι. Όταν ο ήλιος χτυπά κατακέφαλα και το στομάχι ζητά φαγητό. Ο Θέμης είδε τον Κώστα. Παλιό συμμαθητή και φίλο. Κάπνιζε με ύφος ξελιγωμένο στα πλακάκια της μικρής πλατείας μπροστά στον Πύργο.
– Είδες τι κάνει το τσιγάρο; Αντί να είσαι μέσα στο γραφείο σου με τα κλιματιστικά, τα σέα σου και τα μέα σου είσαι έξω, στους σαράντα βαθμούς με τον ήλιο κατακέφαλα, για να πάρεις τη δόση της νικοτίνης σου..
Κι ενώ του μιλούσε είδε μια κοπέλα δίπλα του να καπνίζει κι αυτή με το ίδιο θεριακλήδικο ύφος.
Τα μάτια του δεν μπορούσαν να ξεφύγουν από πάνω της. Ακόμα κι ο καπνός του τσιγάρου της που άλλες φορές θα τον ενοχλούσε περισσότερο κι από το Ντέμη, του φαινόταν μεθυστικός. Πήγε να συστηθεί, αλλά ντράπηκε. Σκέφτηκε να πάει και την άλλη μέρα. Ο Κώστας θα ήταν στη θέση του. Το ίδιο και η ωραία άγνωστη.
Μόνο που την άλλη μέρα ο Κώστας έλειπε. Ήταν όμως η αυτή με το τσιγάρο της. Του μίλησε πρώτη.
– Ψάχνεις τον φίλο σου; Από σήμερα είναι σε άδεια. Δεν στο είπε; Να συστηθώ; Φανή…
Ο Θέμης για να μη χάσει την ευκαιρία έκανε το μεγάλο βήμα. Πήγε στο περίπτερο κι αγόρασε ένα πακέτο τσιγάρα. Κάπνισε μαζί της.
Το ίδιο έκανε κάθε μέρα. Καθόταν δίπλα στη Φανή και το τσιγάρο της κι απολάμβανε τη συντροφιά της. Όσο για το ραντεβού και τα αισθήματά του το ανέβαλε μέρα με τη μέρα. Με τον καιρό συνήθισε ν’ απολαμβάνει και τον καπνό και να αναβάλλει την πρόταση για βραδινή έξοδο .
Κάποια μέρα η Φανή δεν φάνηκε. Αντί να ψάχνει στους 24 ορόφους του Πύργου να τη βρει, της τηλεφώνησε.
– Αποφάσισα να κόψω το τσιγάρο. Και θα το κόψω, του απάντησε κι έκλεισε το τηλέφωνο.
Την επομένη ο Θέμης κάπνιζε με τον Κώστα που γύρισε από την άδειά του.
– Υπέροχα. Αυτό είναι το smirting, ο νέος τρόπος του γρήγορου ραντεβού. Άρχισε από την Ιρλανδία όταν το 2004 μπήκαν οι πρώτες απαγορεύσεις στο τσιγάρο, όπως καλή ώρα έγινε και τώρα. Φανταστικό. Πρέπει να είσαι από τους πρώτους στην Ελλάδα. Κρίμα που δεν προχώρησε με τη Φανή. Κάτσε όμως να τη ψαρέψω, του είπε ο Κώστας και τον άφησε με την ελπίδα.
Μόνο για λίγες ώρες. Το βράδυ του τηλεφώνησε με βαριά φωνή.
– Αποφάσισε να κόψει το τσιγάρο και δεν θέλει να έρχεται σε επαφή με καπνιστές. Για αυτό σε απέρριψε. Ούτε το τηλέφωνό σου δεν θέλησε να της δώσω. Κουράγιο φίλε…
Τα υπόλοιπα τα έμαθε από τους άλλους καπνιστές του Πύργου. Ο Κώστας έκοψε κι αυτός το τσιγάρο. Πήγε μαζί της στο δεύτερο μέρος της άδειάς του μαζί της. Κι ο Θέμης έμεινε με το τσιγάρο στο χέρι. Και τη συνήθεια…
Καταραμένο smirting…

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.